شک، فاصله آدمو با ایمان زیاد می کنه در ابتدا. ولی وقتی که جوابشو پیدا کنی، از قبل هم نزدیک تر می شی، مطمین تر می شی.
اینه که مهمه کِی، و به چی شک کنی.

اگه بشه راهی پیدا کرد که شک کرد و از ایمان هم فاصله نگرفت، اون دیگه چی بشه!

در اصل، می شه شک نکرد، ولی سوال کرد. این دیگه فاصله هم ایجاد نمی کنه. همون مهسایی که بودم:عینک_آفتابی.

ولی باید مراقب بود، چون اگه تو سوال گیر کنی، تبدیل به شک می شه و اونوقتتتتت از ایمان فاصله می گیری.

از خودت!!

ذبن یزلا اتکع...

جس ملز متن ۀهع ال یسلس؟

این مهسا، باز مهسا شود. به زودی! ببین حالا کی گفتم :عینک_آفتابی :دی

پ.ن. : توی رهایی وجودش هر لحظه در پروازم...

با یادت صنما، پیمانه شکنم

https://soundcloud.com/een-o-un-band/snlsxifar8vx

چقدر اذیتم می کنن ):

من یه چیز می گم، اونا یه چیز دیگه می فهمن.

بعدشم معنویتو باور نمی کنن، بهت می گن دیوانه!

بهت می گن حالت خوب نیست. کلا هم بهت یه جور دیگه نگاه می کنن. حالا می فهمن که چرا عشقِ جان می گفت که لالت می کنن، بعد بهت می گن چرا حرف نمی زنی :|

عشق اونه که خود فزاینده ست، در بود... در نبود... که هر کار کنی، که هر کار نکنی، بیشتر می شه.

که دل کندن نتوانی و توانستن نخواهی!

که دلت هر لحظه ی نبودنش براش پر می زنه، که هر لحظه ی بودنش غنج می ره و پره از شادی...

که پختگی و حل شدن در عشقم آرزوست... :)

که پر زدن و پرنده ی آسمونِ آبیِ تو بودنم آرزوست... :)

.

.

.

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم، ای بی خبر ز لذت شرب مدام ما